متینوس

  طفیل هستی عشقند آدمی و پری  

ارادتی بنما تا سعادتی ببری

      بکوش خواجه و از عشق بی​نصیب مباش      

که بنده را نخرد کس به عیب بی​هنری

می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند

به عذر نیم شبی کوش و گریه سحری

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار

که در برابر چشمی و غایب از نظری

هزار جان مقدس بسوخت زین غیرت

که هر صباح و مسا شمع مجلس دگری

دعای گوشه نشینان بلا بگرداند

چرا به گوشه چشمی به ما نمی​نگری