متینوس

خرم آن روز کز اين منزل ويران بروم        راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

گر چه دانم که به جايی نبرد راه غريب    من به بوی سر آن زلف پريشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت         رخت بربندم و تا ملک سليمان بروم

چون صبا با تن بيمار و دل بی‌طاقت          به هواداری آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم بايد رفت       با دل زخم کش و ديده گريان بروم

نذر کردم گر از اين غم به درآيم روزی       تا در ميکده شادان و غزل خوان بروم

به هواداری او ذره صفت رقص کنان         تا لب چشمه خورشيد درخشان بروم

تازيان را غم احوال گران باران نيست        پارسايان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بيابان نبرم ره بيرون           همره کوکبه آصف دوران بروم